U-huh.

Hello. Hell week started last monday.

The past week was a boom. Talk about getting mad in front of the class without even remembering why. But anyway, I hope things will be back the way they used to be.

Got nothing to do in Pre-Calculus class.

At Camae's house last September 21. Thank goodness I went home safe.

Woot.

Bitterness.

How could you keep on disseminating abhorrence?

A tiring week just passed me by.

September is Science Month. As expected, competitions were held. My friend asked me to join this contest and because it was way too long ago since I last danced on stage, I decided to say yes.

We started practicing a week before the contest. We did good though almost four days of having nothing occurred. Haha! Thank you and Congratulations to the people who contributed lots of efforts in making this possible. Especially to Fave. You've been a great leader. =) Even my mom looks up to you.

We messed up on the last part and a lot of mistakes were made. So, we thought of having the last place but then, we made it to the first. Weee. =))

Here's the video:

I guess this was a lucky month for me. I was also one of the participants in this commercial making thing about promoting reading. We practiced the whole stuff 15 minutes before the contest. As unexpected as it was, we won.

Unfair.

Unfair is when you're not invisible but he notices you like thin air.

Unfair is when you're happy and contented with yourself, yet, it doesn't make you achieve the abscission of the feeling of being unwanted.

Unfair is when he's not really deaf but pretends to be one when you cry.

Unfair is when he's the one you need the most but can't be there for you for some reasons.

Unfair is when he treats you equally with his friends when in fact, you aren't just a friend.

Unfair is when he chooses to do something else than do something with you.

Unfair is when you feel you have no room for him, even for his family but has a big space for less important things.

Unfair is when you both took the risks to be with each other and just waste all the efforts and sacrifices over an unreasonable matter.

Unfair is when he's so bitter and you continue being sweet.

Unfair is when you know everyone deserves a second chance but he doesn't seem to acquiesce having yours.

Unfair is when you had forgiven him a thousand times but can't reciprocate your forgiveness even once.

Unfair is when he SWORE, [not promised, cause promises are made to be broken] but later on, breaks it.

Unfair is when you keep on waiting and you'll end up waiting for nothing.

Unfair is when he has moved on and you are left stranded.

Takot.

Sobrang natakot ka na ba sa isang tao at sa pwedeng gawin ng tao na yun sa'yo na parang gusto mo ng magtago sa kanal kahit maraming ipis dun? Well, ako, oo. Kanina lang.

May ginawa kasi akong kalokohan na pinasa ko sa mga kaklase ko at isang bestfriend na galing sa ibang section. Luckily, hindi ko agad nasabi na sa kanila ko lang ibinahagi yun at hindi pwede sa iba. Kaya ang nangyari, dahil sobrang nakakatuwa siya, shinare siya ng bestfriend ko sa… hmm. Buong batch yata.

Tapos, after lunch kanina, sinabi sa'kin ng kaklase ko na narinig daw niya yung isa naming guro nang mapadaan siya sa faculty room. May mga kakwentuhan daw kasi yung teacher na yun tapos, bigla na lang may sinabi na parang nagbabanta sa isang tao na parang ipapapugot niya yung ulo nung tao na yun sa kaibigan niyang terorista. *kathang-isip ko lamang ito*

Siyempre, ako yung taong yun.

Malapit na yung period nung teacher na yun. Sobrang kabado ako. Gusto ko ng umiyak pero baka lalo niyang mahalata na guilty ako. Kaya kumain na lang ako.

Tapos, ayan. Time niya na. Kalmado lang ako pero nararamdaman ko yung pagbilis ng heartbeat ko. Hindi ko narinig pero ayon sa katabi ko, sinabi daw nung teacher na yun kung ano yung sinabi kong kalokohan kahapon.

Inaabangan ko na yung sermon niya. Siyempre, co-teacher niya yung pinagtripan ko.

Pero, himala. Nagturo siya. At minsan lang din mangyari yun. Hahaha!

Natapos ang subject niya. Sinabi ko dun sa bestfriend ko na natatakot nga ako. Tapos, nung uwian, bigla niya kong nilapitan at sinabing hindi daw ako dapat matakot.

Sa katunayan, tuwang-tuwa pa raw yung teacher namin sa ginawa kong pangttrip dahil malaki ang galit ng karamihan sa mga teachers sa pinagtripan ko at dinagdagan pa raw niya yung kalokohan na yun sa classroom ng bestfriend ko.

Tag tag tag.

Was tagged by Michelle.

What I should do is post 8 random facts about myself and then tag 8 other people to do the same.

1. I used to wish that I'll be a dentist someday.
2. Nagkaroon ako ng panata na hindi ko bubuksan ang Friendster account ko hanggang… SECRET MUNA YUN. Hahaha!
3. I love Bob Ong's works. =))
4. Addicted to Starbucks. Nagmamaktol ako sa Nanay ko paminsan-minsan na bumili kapag 2:00 na ng umaga.
5. Mababaw ang kaligayahan ko. Pati luha ko mababaw din.
6. I still watch cartoons. Hahaha!
7. Mahilig akong makipagpustahan, parati namang talo.
8. Hindi ko na alam kung anong sasabihin ko dito.

I’m tagging Ate Dauphine, Cai, Ate Anne, Kev, Romina, Ate Irish, Karla and Mark.

CM’s.

Nagising ako ng bandang 10:00. Siyempre, dahil hindi pa nakakapaghilamos at toothbrush, hinanap ko muna ang cellphone ko para magbasa ng mga liham. *Hahahaha!*

Nakakatawa. Limang magkakasunod na tao ang nagsend ng iisang message. Naputol lang ng isang mensaheng "hello! ikinadena ko yung paa ng isda mo kagabi." tapos ayun na naman. Apat na magkakasunod na pare-parehong messages ulit.

"Madalas, ang tao, dinededma ang messages na tungkol kay God. Kaya mo bang dedmahin toh? Blah blah blah blah. Send this to all your friends."

Taglish version ng:

"70% of people won't send this. I love you Jesus. Please pass this to all your buddies on the list and prove that your are one of the 30% who cares."

May tatlong klase ng mga sikat na chain messages. Lahat sila, nakakapang-uto.

1. Tungkol kay God at sa mga santo't santa na lumalabas tuwing kapistahan nila at kahit hindi nila kapistahan, kunyari daw kapistahan nila.

2. Tungkol sa pag-ibig na kapag hindi mo sinend, mamalasin ka buong buhay mo.

3. Yung tipong papatay sa'yo, sa nanay mo, kay Bantay at sa iba pang miyembro ng pamilya mo.

Ang common denominator? Nakakaburaot silang lahat.

Sabi nga ni Ate Anne, hindi masusukat ng isang chain message ang paniniwala mo sa Diyos. E ano nga naman kung hindi mo isend yun? Pag sinend mo ba yun, ibig sabihin linggo-linggo kang nagsisimba? Dahil ba dun naipagmamalaki mo na relihiyoso/relihiyosa ka? Kung ganun lang din pala edi sana wala ng mga pari ngayon. At nagtetext na lang sila para magsend ng chain messages.

"I love God above all things. Send this to everyone and He's gonna grant you three wishes. Amen."

Sunod, ang paborito ng lahat.

"Send this to 10 friends and after 15 minutes, someone special is going to talk to you."

"Isend mo to sa lahat ng kaibigan mo at magiging kayo ng mahal mo."

"Pag hindi mo sinend to, 7 years kang mamalasin sa lovelife."

Nakakairita yan. Minsan akala mo kung gaano kaimportante yung isang message. Yun pala, chain message lang ang labas. Ang resulta, lalo pang nagiging desperado ang tao sa pag-aakalang totoo nga yung bagay na yun. Ikaw namang mambabasa, mahilig kang magpauto. Kapag sinabi bang "Kumain ka ng tae at mapapakasalan mo ang crush mo.", gagawin mo?

At ang huli, ang killer chain messages.

"Hi. I'm Dudong. I was killed by my boyfriend two hours ago because I failed to give him the amount of money he wants. Send this to all your friends or I'll wake you in the middle of your sleep and kill you so I can get your money and give it to my boyfriend."

Ayos a. Patay na nga nakakapagtext pa rin. Kung nakakapatay lang din ang mga mensaheng yan edi sana wala ng murderers ngayon. Lahat sila nagsesend na lang din ng chain messages para mapatay ang biktima. Oha! No trace of evidence pa.

Well, wala pa naman akong nababalitaan sa diyaryo o sa TV na namatay dahil sa hindi pagsesend ng isang mensahe.

At isa pa, kung ang pagsesend ng chain messages ang dahilan para yumaman ka, edi sana wala ng kurakot na opisyal ngayon. Lahat sila nagsesend na lang ng good luck charm messages.

Copy this and paste to your Friendster Bulletin. O kaya itext mo sa lahat ng kaibigan mo ang mga nakasulat sa taas. Kung hindi, ikaw ay magiging isang tukmol na kamote at kaamoy ng isang kilikiling kulay berde.

Bakit?

Wala akong maisip masyado. Kaya eto na lang.

*Bakit ba hindi marunong makuntento ang tao?

*Bakit ba may mga taong nagfeefeeling Superman na akala nila kaya nilang gawin ang lahat?

*Bakit ba kailangang nasa huli ang pagsisisi?

*Bakit ba gusto ng karamihan ng isang perpektong tao/bagay kahit alam nilang walang ganun?

*Bakit parang nakakawalan na ng ganang mag-aral sa Mandsci?

*Bakit ba PROUD pa SIYA/SILA sa pangongopya?

*Bakit ba gusto nilang gawing bayani si Pacquiao e wala naman siyang naitutulong sa pag-unlad ng ekonomiya?

*Bakit ba may mga taong mahilig magkumpara e lahat naman ng tao iba-iba?

*Bakit ba lahat ng bagay may katapusan?

*Bakit ba lahat ng tao, napapagod sa isang bagay?

*Bakit madalas, happiness is empty?

*How come something that is supposed to set you free leaves you so incomplete?

*Bakit ba may mga salita na mahirap Tagalugin?

*Bakit ba nasa lahat ng tao ang kaplastikan?

*Bakit ba kailangan munang mawala ang isang tao bago mo malaman kung gaano siya kahalaga?

*Bakit ba kailangan munang masaktan at umiyak bago mo makuha ang kasiyahan?

*Bakit ba may mga taong mayayabang na wala namang maipagmamayabang?

*Bakit ba hindi natin alam kung anong mangyayari kinabukasan?

*Bakit ba dinadaan sa pag-inom ng alak ang problema?

*Bakit ba maraming nagddrugs?

*Bakit ba naimbento ang sigarilyo?

*Bakit ba may mga taong manhid?

*Bakit ba kailangan nating magmahal kung masasaktan lang din naman tayo?

*Bakit ba mahirap makalimot?

*Bakit ba may mga nabubuntis ng maaga e may condom naman?

*Bakit ba pinag-aaralan pa sa eskwela ang Geometry, Botany, MAPEH at iba pa kung hindi rin naman natin yun magagamit sa paglaki natin?

*Bakit ba may mga taong nagtatapos ng kurso sa College para lang maging domestic helper o caregiver sa ibang bansa?

*Bakit ba likhang madamot ang tao?

*Bakit ba madaya at kulang ang oras?

*Bakit ba ang dami kong tanong?

Friends friends friends.

Wala na namang pasok. Malaki ang posibilidad na bawiin ang pagiging nonworking holiday ng Monday. At ayoko ng ganun. Mamatay na may gusto nun.

Hahahaha!

Natanong mo na ba sa sarili mo kung bakit meron kang mga kaibigan? Kung meron man, natanong mo na ba kung bakit sila yung naging mga kaibigan mo?

Sa ilang taon mong pamumuhay, marami kang nakakasalamuha. Meron diyang masasamang katulad mo, at mababait na katulad ko. Merong mga makukulit, magugulo, meron din namang mga tahimik. Merong mahilig kumain, merong parating gutom at meron ding sugapa sa libre. Merong mukang paa, parang pinagbiyak na arinola, at meron din namang mukang anghel pero demonyo naman pala. Maraming klase ng tao sa mundo. Siguro, hindi lang natin namamalayan, pero may mga taong ganito pala o ganyan pala na kahit ipagpilitang itago e nahahalata pa rin ng iba.

Sagutin mo man yung mga katanungan sa taas o hindi, sigurado akong alam mo na masaya ang buhay pag maraming kaibigan. Marami kang katawanan, marami kang matatakbuhan, marami kang masasabihan ng problema, maraming tatakbo sa'yo para humingi ng tulong *kahit malaking effort ang kailangan para dito, masarap pa rin yung pakiramdam na marami kang natutulungan*, maraming pupunta sa bahay mo para kumain, marami kang pupuntahan na birthday parties, maraming manlilibre sa'yo..

O diba? Masaya talaga.

Pero, nirerespeto ka ba nila?

May tiwala ba sila sa'yo?

May tiwala ka ba sa kanila?

Respeto at tiwala. Dalawang bagay na mahirap makuha at pag nawala sa'yo, mahirap ng ibalik. At para sa'kin, kailangang mapagkatiwalaan ka muna ng isang tao para makuha mo yung respeto niya. At kapag nakuha mo yung dalawa na yun, pwede ka ng tawaging isang kaibigan.

Nakakatawa lang isipin na kahit mga kaibigan ang tawag mo sa kanila, parang hindi ka nila nirerespeto.

Kaibigan mo sila pero pag nakatalikod ka, iniinsulto ka na pala.

E kasi nga.

May mga nasabihan na ko nitong mga close friends. Pero dahil hindi ko nailabas lahat, hello blogger ang drama ko.

Sa totoo lang, masama ang loob ko sa ibang mga tao sa klase. Biruin mo, nagpapakahirap kang mag-aral, nagsisikap kang manghula para masagot yung mga tanong na si Superman lang ang makakasagot, makakakuha ka ng mababa o kaya, yung pasang-awa na scores sa mga tests tapos, sila, walang kahirap-hirap na nakakakuha ng mataas.

Alam kong masamang mambintang. Pero sabihin niyo nga sa'kin, posible bang magkapare-pareho ang scores ng limang taong magkakatabi sa test? Buti sana kung isang subject lang e. Kaya lang, napatunayan ng isa pa. Kaya hindi na nakakapagtaka kung maraming beses nilang ginawa yun.

Oo, bahagi na ng buhay ng bawat estudyanteng mangopya. Abno ka kung hindi mo ginagawa yun. Ako, inaamin ko, kopyador din ako. Pero galit ako sa mga nangongopya pag quarterly examinations. Aba! E kung ganun lang din pala ang labanan, dapat pala kinopyahan ko na lang yung mga honor students na katabi ko.

Hindi ko na sana papansinin to e. Kasi alam kong sila yung nabadshot dun. Kaya lang, sumosobra na e. IT'S UNPER!

Done.

Tapos na exams namin. Tapos na ang paghihirap. Tapos na ang kalokohan.

Oo, kalokohan. Literal na nakipaglokohan lang kami sa mga teachers namin, at ganun din sila sa amin. Imagine answering questions with terms you aren't even familiar with. Ok, nageenglish na ko. Bawal 'to dahil buwan ng wika ngayon. Baka mamaya biglang may lumabas sa kisame ng kwarto ko, magulo ang buhok, basang basa ang katawan, duguan, walang itim ang mata at maglakad ng patiwarik habang palapit ng palapit sa kama para kunin ang teddy bear ko at ibalik sa Blue Magic.